Οι εκτιμήσεις νομικού με εμπειρία σε ζητήματα δημοσίων συμβάσεων
Πώς θα σταματήσουν οι προσφυγές που πάνε πίσω το χρονοδιάγραμμα των έργων; Και βέβαια είναι δυνατόν να σταματήσουν; Το ερώτημα απαντά σε επίκαιρο άρθρο του Parallaximagazine, o κ. Αντώνης Νεδελκόπουλος, δικηγόρος με εξειδίκευση, μεταξύ άλλων, σε θέματα συμβάσεων και πρώην σύμβουλος της εταιρείας Εγνατία Οδός Α.Ε.
Κατά την εκτίμησή του, το πρόβλημα ξεκινάει όταν των προδικαστικών προσφυγών, ακολουθούν προσφυγές και στο Διοικητικό Εφετείο. «Εκεί, ο μέσος χρόνος έκδοσης μιας δικαστικής απόφασης ξεπερνά τον έναν χρόνο, κατά μέσο όρο. Στο δε Συμβούλιο της Επικρατείας ενδέχεται να είναι ακόμα πιο μεγάλος».
Συνήθως, κατά την προσφυγή γίνεται και αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, με σκοπό να διακοπεί η όποια διαδικασία εξέλιξης του διαγωνισμού.
Τη χρονική καθυστέρηση αυξάνει και το γεγονός ότι οι προσφεύγοντες συχνά ζητούν αναβολές επί αναβολών. Όπως χαρακτηριστικά τονίζει «Μου έρχεται στο μυαλό ένα πρόσφατο παράδειγμα, όπου μία υπόθεση πήγε τέσσερις φορές στο Συμβούλιο της Επικρατείας, γιατί ο θιγόμενος όλο ζητούσε κάτι να γίνει από πλευράς ελληνικού Δημοσίου. Το Δημόσιο έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει —ένα πρακτικό, για παράδειγμα—, ξαναέκανε προσφυγή ο εργολάβος και έλεγε: “Δεν είναι σωστό το πρακτικό”, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι ότι πράγματι υπάρχει μια νοοτροπία προσφυγών από τους εργολάβους. Αυτό είναι αλήθεια».
Στο ερώτημα αν αυτή η «στρατηγική» είναι γενικευμένη ή παρατηρείται κυρίως από «παίκτες» συγκεκριμένου μεγέθους και ειδικότητας στον κατασκευαστικό κλάδο, δηλώνει ότι το φαινόμενο είναι γενικότερο και έχει να κάνει με την «οπτική της κάθε εταιρείας για την έκβαση των διαγωνισμών στους οποίους συμμετέχει».
Οι λόγοι για την καθυστέρηση στην έκδοση αποφάσεων είναι κυρίως ο όγκος αποφάσεων στα Διοικητικά Εφετεία των δύο μεγαλύτερων πόλεων, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, εκεί όπου υλοποιούνται και τα περισσότερα έργα. «Το Διοικητικό Εφετείο της Θεσσαλονίκης είναι βεβαρημένο, της Αθήνας ακόμα πιο πολύ, και ακόμα περισσότερο από αυτά τα δύο το Συμβούλιο της Επικρατείας, που έχει πολύ μεγάλο εύρος υποθέσεων να διεκπεραιώσει», επιβεβαιώνει ο κ. Νεδελκόπουλος θέτοντας και το παρακάτω ρητορικό ερώτημα: «Αν ένας εργολάβος θεωρεί ότι θίγεται οικονομικά από ένα δημόσιο έργο που δεν ανέλαβε, χάνοντας για παράδειγμα 1 εκ., θα ακούσει την έκκληση της αρμόδιας αρχής του έργου και δεν θα προσφύγει; Δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχει μια δικαστηριακή διαδικασία. Aν θεωρεί το ένα από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη ότι είναι θιγόμενο για όποιον λόγο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά να προσφύγει δικαστικά και να απαντήσει το αρμόδιο δικαστήριο. Έτσι λειτουργεί το δικαιικό μας σύστημα».
Ο ίδιος θεωρεί ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερα θετική προοπτική στην απονομή ταχύτητας στην απονομή δικαιοσύνης, καθώς άλλες χώρες έχουν πράγματι πετύχει ταχύτερους ρυθμούς απονομής της δικαιοσύνης, αλλά σε αυτές το δικαιικό σύστημα έχει χτιστεί εξαρχής σε διαφορετική βάση.
Όσον αφορά την προετοιμασία των διαγωνισμών, υποστηρίζει ότι η όλη διαδικασία εναρμονίζεται με τα ευρωπαϊκά πρότυπα και ότι οι προκηρύξεις είναι προσεγμένες και προετοιμασμένες με πολύ αναλυτικά βήματα. «Ο μόνος τρόπος καταλήγει για να σταματήσουν οι προσφυγές είναι να πειστούν όλοι οι εργολήπτες ότι η διαδικασία είναι 100% αδιάβλητη. Προφανώς, αυτό είναι στη σφαίρα της ουτοπίας και δεν μπορεί να επιτευχθεί ποτέ απόλυτα, από τη στιγμή που υπεισέρχεται ο ανθρώπινος παράγοντας…».
